Ik heb subsidie gekregen van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten. Daarmee kan ik voor langere tijd werken aan een artikelenreeks rond een thema dat me al langer bezighoudt: wat er gebeurt met mensen die leven op de rafelranden van het beleid.
Binnenkort verschijnt het eerste artikel uit die reeks in De Gelderlander. Het speelt zich af op een plek in Nijmegen waar mensen langslopen.
Zo’n subsidietraject verloopt traag. Je hebt een idee. Je maakt een plan. Daarna begint het wachten. De aanvraag wordt toegekend, of niet.
Het is geen makkelijke klus. En je krijgt het geld ook niet in één keer. Eerst een voorschot, dan publiceren, daarna de rest. Logisch, maar…
…eigenlijk zou ik nu alweer bezig moeten zijn met de volgende aanvraag. Want anders red je het niet, als freelance journalist.
Ik heb een idee. Of eigenlijk: meerdere. Nu nog een plan. Dan weer wachten. Toegekend, of niet.
Idee, plan, aanvraag. Repeat.
Dit is mijn werk. Op mijn manier, in mijn tempo. Ik zoek verhalen, graaf ze uit en breng ze naar buiten.
Het doel?
Dat wat verborgen is, ont-dekken. Een licht schijnen op het donker.
NB: Omdat structurele financiering vaak ontbreekt, ben ik ook op zoek naar alternatieve vormen van ondersteuning. Donaties, samenwerkingen of andere publicatieplekken dragen bij aan de mogelijkheid om dit werk te blijven doen.
